X
تبلیغات
پیکوفایل

تکه های ِ پیدا شده ی ِ یک طنز! (43)

پنج‌شنبه 4 اردیبهشت‌ماه سال 1393 ساعت 21:42

1- مُخفف سازی از نوع ِ اَ.ن!

"مجتمع رسانه‌ای «هُما» یا «هواداران محمود احمدی‌ نژاد» برای سازماندهی ِ فعالان رسانه‌ای ِ حامی احمدی‌نژاد راه‌اندازی شده است." بله! با این اوصاف، طرفداران ِ احزاب ِ دیگر مخصوصاً مخالفان و آزاد اندیشان باید یا دیگر این اسم را روی ِ دخترانشان نگذارند و یا می توانند با مراجعه به مراکز ِ ثبت ِ احوال در سراسر کشور، اقدام به تغییر ِ نام ِ دردانه ی ِ خویش نمایند تا مبادا اَنگ ِ خیانت به آرمانهای ِ حزب ِ محبوب به ایشان اصابت نماید و تهیه ی ِ نان سخت گردد! ضمن ِ عرض ِ تسلیت به صاحبان ِ این اسم ِ باستانی در سراسر ِ جهان و با آرزوی ِ صبری بی نهایت برای ِ ایشان، اعلام می داریم روح ِ اسمشان شاد و یادَش گرامی باد! هماهای ِ با شخصیت، تسلیت، تسلیت!


2- حکایت ِ پاچه و رُطب ِ فرد ِ اعلا!

   پس از آنکه مشخص شد یکی از اعضای ِ مونث و البته رده ی ِ میانه دولت (نه آن بزرگ - قشنگهایَش!) ماهانه بالای ِ 8 میلیون تومان حقوق و مزایا دارند، آن هم در حالی که مثلاً همه ی بخش ها در اغلب ِ امور از جمله پرداخت حقوق ِ بازنشستگان و بیمه شدگان مشکل ِ نقدینگی دارند، به نوعی به آنهایی که عدم ِ دریافت ِ یارانه را تبلیغ می نمودند، دهان کجی و حرکات ِ شنیع ِ انگشتان شد! به قول ِ معروف، رُطب خورده کی منع ِ رُطب کند؟ و البته در این باره و این موضوع باید گفت درخت ِ رُطب از جا درآورده کی منع ِ چنین عمل ِ حیرت انگیزی کند؟! باور بفرمایید ما همچنان انگشت ِ حیرت می مَکیم (!) که چرا هر دوره ای که می گذرد، دولتها به جای ِ خدمتگزاری، پاچه پاره تر می شوند؟! یعنی دارند کاری می کنند که بگوییم صد رحمت به میزان ِ روی ِ آن سفر کرده ی ِ زیبا!


3- شدیداً از تو می پُرسند! (مینی)


کدام گزینه را می پسندید؟!


الف) یارانه بگیرید.

ب) یارانه نگیرید.

پ) یارانه بگیرید و به بقیه بگویید نگیرند!

ت) یارانه نگیرید و دلتان بسوزد که چرا همیشه جو می گیرید!

ث) یارانه بگیرید و عذاب ِ وجدان هم؛ اما کم کم عادت کنید!

ج) یارانه بگیرید و نگیرید! یعنی در هر حال انگار نگرفتید! (چاه زندگیتان با این چیزها پُر نمی شود)

چ) یارانه بگیرید: شما دولت را خرس و یارانه را مو و ثبت ِ نام را یک نبرد می دانید!

ح) یارانه!

خ) حالا یارُم بیا! یارانه اُم بیا!

د) یاری اندر کس نمی بینم، یارانه ام چه شد؟!

ذ) ای یار ای یار ای یار! (2 بار!) یارانه ام رو نگه دار!

ر) رَد کُن بیاد!


4) 150 میلیونی!

   آیت الله سبحانی فرموده اند: «جمع آوری ِ وسایل ِ جلوگیری از بارداری وظیفه ی ِ شرعی است.» ما ضمن ِ همدردی با همسر یا همسران ِ ایشان، اعلام می داریم که باید این رشته (رشته ی ِ کاندوم شناسی و مشتقات!) در دانشگاه نیز تدریس گردد تا افراد ِ وظیفه شناس بتوانند به موقع از دیوار ِ منزل ِ ملت بالا رفته و سر ِ بزنگاه، از خیلی اتفاقات و حرکات که مُنجر به عدم ِ بارداری ِ زوجه می گردد، جلوگیری نمایند! شایان ِ ذکر است که وجود ِ 50 واحد ِ عَملی ِ برای ِ این رشته واقعاً لازم و مفید خواهد بود!


کوچک نوشت ِ امروز:
رویای ِ باران دارم؛ 
چون گلی چیده در لیوان ِ آب،
خوابی فراموش شده در ذهن،
و مرگی که شرمنده است

از شکار ِ دیشب...


پی نوشت:

   حرفها را گفتم!

del.icio.us  digg  newsvine  furl  Y!  smarking  segnalo

هفتگانه +1 (25)

شنبه 30 فروردین‌ماه سال 1393 ساعت 08:39
1 - نه نیست

عشق ِ تنها کافی نیست...
اگر فریادش نکنیم؛ 
عشق ِ در گلو می خراشد
خفه می کند، می کشد؛
عشق هرگز کافی نیست...


(شعر از پایین به بالا نیز خوانده می شود)


2- بیا، بمان
اینجاست قلب ِ من؛
عشق است تار ِ او،
محبت است پود ِ او،
و تو را هست اُمید،
نگاه، سُخن، وَطن...


3- دروغ بود
افسانه ها می گفتند:
"سنگ ِ بزرگ،
نشانه ی ِ نزدن است"
و هنوز
می چکد خون
از سر ِ احساس ِ کسی...!


4- امر ِ مُشتبه
شاید آن یاس ِ سپید
عَطر ِ خوش دارد وُ آن جلوه ی ِ‌ ناب؛
فارق از خودبینی، خارج از بی حسی
و بدور از همه ی ِ فهم ِ تو از زیبایی...!


5- حسرت
بوی ِ‌ سیب می دَهد
لبهای ِ سُرخ؛
امان از بهشت ِ پیدا
از پُشت ِ قفس ِ آرزو...


6- شورانگیز
شب ِ آرام تویی؛
که به نجوای ِ تـَری،
به خود ِ حَجم ِ سپید ِ بوسه،
به همان لمس ِ مسیحایی ِ دستـَت،
دل ِ مهتاب وُ غزل وُ شعر وُ شعورَم بـِبَری...


7- بوسه
باغ ِ آرزوی ِ من رویایی!
شاخه های ِ هر درخت
 پُر ِ بار ِ بوسه ها.
چه کسی می داند؟
شاید صبح شده
و لبـَت بر لب ِ من...!


کوچک نوشت ِ امروز:

دل ِ آرام،
چشم ِ تـَر باید داشت؛
تا که او را اینبار
خواستنی دید وُ خواست...


پی نوشت:

شور و شیرین، تلخ و ترش! اینجا همه چیز درهم و بی منطق است. پست را می گویم!

del.icio.us  digg  newsvine  furl  Y!  smarking  segnalo

از دریچه ی ِ دل...

جمعه 22 فروردین‌ماه سال 1393 ساعت 13:24

   خاطره ها؛ بعضی هایشان زیر ِ آور ِ غبار ِ زمان رنگ می بازند و عیار ِ‌ بعضی دیگر چه حیرت انگیز بالا می رود. خاطره هر چه که باشد وقتی نوبت به تعریف کردنشان که می رسد، باید آنها را چنان ظریف و آرام از درون ِ پوشش ِ زمان بیرون کشید تا مبادا خط و خشی از کاستی روی ِ حقیقت ِ بودشان بنشیند. خاطره را باید گقت؛ اما بی آنکه تغییری در خصلت هایش بدهی. و خاطره اینچنین بود:


«هیجده آقا؟! هیجده شدم...؟!»


"سرش در کتاب بود. اما در کتابی جاسازی شده در میان ِ کتاب ِ درسی اش. از دانش آموزانی بود که همیشه چهره اش برایم آرامش می آفرید. تقابلش با ذات ِ کم حواسی ِ دوران ِ نوجوانی، با آن ته ریش های ِ کم پُشت و قد ِ کوتاهش تمام ِ مدت به تحسینم وا می داشت. آرام آرام نزدیکش شدم وُ پرسیدم:

 - آقای ِ سید مهدی حسینی چه کار می کنی؟

چون تیری از کمان در رفته از جایش پرید و با چشمانی تقریباً نگران و صورتی که حکایت از استیصال می داد گفت:

 - (با لُکنت) هی... هی... هیچی آقا! مطالعه می کردم. مطالعه ی  ِ آزاد!

-  مطالعه ی ِ آزاد در ساعت ِ کلاس و درست وقتی من دارم گلوی ِ خودم رو برای ِ شما پاره می کنم؟! ثلث ِ سوم خیلی مهمه پسرجان.

 - نه آقا! یه لحظه خواستم ببینم تا کجا خواندمش اما حواسم پرت شد. ببخشید.بله درسته. چشم.

-  چه کتابیه؟

- هیچی آقا (و این پاسخ همراه شد با حرکت ِ دستش به سوی ِ کیسه ی ِ لوازم و قرار دادن ِ کتاب ِ مرموز در آن. جلد ِ کتاب قهوه ای و بی نام بود.)

طبق ِ عادت، اصرار نکردم. موضوع را رها کردم وُ درس را از سر گرفتم. اهل ِ مُچ گیری نبودم و به دانش آموزانم اطمینان ِ کامل داشتم و بیشتر از همه به مهدی. اما سوالی در ناخودآگاه ِ ذهنم جاخوش کرد: مهدی چه می خواند؟"


«وای باورم نمیشه. حالا میرم که بابا رو خوشحال کنم. نمی تونم باور کنم. خدا! شکرت شکرت...»


   از پنجره ی ِ دفتر بیرون را نگاه می کردم. برفی با وقار روی ِ زمین ِ تشنه می نشست. فکری بود که دانه ها، در نظمی شگفت راهشان را چه خوب می یابند. چه آرامشی هست در روایت ِ بخشندگی ِ ابر و گیرندگی ِ عطش وار ِ زمین. کمی دورتر باز هم مهدی را دیدم که در حیات نشسته است. کتاب ِ قهوه ای رنگ در دستانش و آرام ورق می زند. گاهی خیره بر زمین ِ سپید، چیزهایی زیر ِ لب می گوید و دوباره محو در اسراری مگو؛ بازگو شده از دل ِ آن کتاب ِ مرموز. همچنان چهره اش پُر از آرامش؛ پُر از بزرگی ِ یک کودک در بازتابی از نوجوانی. تصمیمی گرفتم و باید صبر می کردم.


*****


   صدای ِ‌ زنگ ِ تفریح. صداها، نجواها، فریادهای ِ‌ بچه ها در سالن. تشر ِ ناظم به کسانی که در سالن می دویدند. خواب ِ دوباره ی ِ آرامش تا پانزده دقیقه ی ِ دیگر! در ِ کلاس را به آرامی گشودم. جامیزی ِ میز ِ سوم، پُر از رمز وُ راز. کیسه ی ِ وسایل ِ مهدی. آرام گشودمش و کتاب پیدا شد. از روی ِ‌ جلدش نمی توانستم حدس بزنم که چیست. به آرامی، صفحه ی ِ اول:


"تقدیم به مهدی؛ وقتی که دلش تنگ باشد"


«بابا الان خیلی منتظر ِ منه. خودش الان همه چیز رو می دونه اما شنیدنش از زبون ِ من براش شیرینه. می خوام تا خونه اش بدوم...»


-"  معدل ِ حسینی تا اینجا چنده؟

-  صبر کن حساب کنم... اِم، میشه 15.

-  خیلی کمه.

-  چی؟

-  چه درسایی رو کم گرفته؟

-  دو تا چهارده، یک دوازده. ریاضی، حرفه و فن و زبان فارسی.

 - باید با همکارا صحبت کنم. واجبه.


*****


   پیرزن، با قدی خمیده و ظاهری سخت تکیده آرام آرام در میان ِ بچه های ِ جوان سوی ِ دفتر می آمد. رسید، در زد.

-  بفرمائید.

 - سلام علیکم.

 - سلام مادر، بفرمایید بشینید.

-  اومدم کارنامه ی ِ سید مهدی رو بگیرم.

-  خواهش می کنم. بله. چند لحظه صبر بفرمایید... بله. ایناها. تقدیم به شما.

-  من که خوب نمی بینم مادر، درسش چطوره؟

-  خوبه مادر. تلاشش رو کرده. ایشالا از سالهای ِ بعد بهتر میشه. معدلش شده 18.

-  خوبه خوبه. خدا رو شکر.  (برقی در چشمانش)

 - خودش کجاست مادر؟

 - بیرون وایساده داره دعا می خونه!

 - (خنده) باشه باشه. بلند نشید بگم براتون چای بیارن.

 - (در حالی که چادرش را درست می کرد) خدا خیرت بده.

   بعد از صحبت با خدمتگزار، سراغ ِ مهدی را گرفتم و پیدایش کردم. روی ِ زمین ِ سبز نشسته بود و دعا می کرد. قطره اشکی از گوشه ی ِ چشمش چکید. صدایش کردم:

-  آقای ِ حسینی؟

-  بله بله... ببخشید آقا حواسم نبود.

-  عیب نداره. ببین؛ تا من با مادر بزرگت در مورد ِ قولت صحبت می کنم، تو هم برو و اگر کاری داری انجام بده این پول رو هم مادربزرگت داد تا برگشتی، یه جعبه شیرینی هم بخری. معدل ِ 18 واقعاً شیرینی خریدن داره. بدو پسر! (لبخند و چشمک)

-  هیجده آقا!؟ هیجده شدم...؟!

-  بله.

 - وای باورم نمیشه. حالا میرم که بابا رو خوشحال کنم. نمی تونم باور کنم. خدا! شکرت شکرت...

-  خدا رحمتش کنه. چطوری خوشحالش می کنی؟ (لبخند که می دانم)

-  آقا ما دفتری ازش داریم که توش گفته بود اگر درس ِ من خوب باشه، میره و خادمی ِ امامزاده رو می کنه. دفتر رو امسال پیدا کردیم. یعنی بی بی تو گنجه پیداش کرد. حالا که خودش شهید شده و کنار ِ همون امامزاده هم خوابیده، خودم میرم. بابا الان خیلی منتظر ِ منه. خودش الان همه چیز رو می دونه اما شنیدنش از زبون ِ من براش شیرینه. می خوام تا خونه اش بدوم...

 - حتماً برو پسر ِ خوب. باید همیشه درست خوب بمونه تا بتونی نذرش رو ادا کنی.

-  (چهره اش همچنان حیرت زده) فقط آقا کدوم قول؟

 - قولی که دادی سال ِ بعد معدلت 20 باشه. قولی که به من دادی که بهتر درس بخونی. که همینطور خوب و مهربون بمونی. قولت که یادته؟!

-  بله آقا! چشم؛ حتما. چشم آقا. من رفتم. خداحافظ.

 - خدا به همراهت.


*****


   غبار ِ زمان روی ِ بعضی از خاطره ها نمی نشیند. مثل ِ درخشش یاد ِ دلهای ِ پاک، نیت های ِ خیر و فکرهای ِ خوب که هرگز به تیرگی نمی گراید. یاد ِ خاطره های ِ درخشان همیشه جاری باد...

پی نوشت:
   از دسته بندی ِ "تلنگر" ؛ خاطره ای از زبان ِ یک معلم ِ مهربان، بزرگوار و حقیقتاً انسان و البته به قلم ِ‌ من. خدا همه ی ِ معلمان ِ انسان را حفظ کند و زندگی هایشان را برکت ببخشد.

del.icio.us  digg  newsvine  furl  Y!  smarking  segnalo

سلام...

شنبه 16 فروردین‌ماه سال 1393 ساعت 14:12
  
شعر بگو، نور بخواه / شادی ِ پُر شور بخواه
دست ِ دُعا به سوی ِ او / غصه زِ دل دور بخواه
هر نفسَت خنده ی ِ ناب / هر طرفـَت طاقت وُ تاب
گوش به نغمه ی ِ بهار / چرخ بزن، سور بخواه

                            سروده بر سر ِ سفره ی ِ هفت سین به تاریخ 1/1/93




پی نوشت:
   امید که در سال ِ جدید خوشبخت باشید. مدتی هم نبودم هم بودم. اینجا نبودم اما همه ی مطالب ِ دوستان را خواندم و دنبال کردم. بخت یار باشد و عُمری باقی، باز هم خواهم بود. تا خدا چه بخواهد...
del.icio.us  digg  newsvine  furl  Y!  smarking  segnalo
   1       2       3       4       5       ...       102    >>